Beppe Gambetta
Bio
Beppe Gambetta: Een Muzikale Brug tussen Twee Werelden
Beppe Gambetta is een gitarist, zanger, onderzoeker en componist, geboren in 1955 in Genua, Italië. Hij ontwikkelde een presentatiestijl voor zijn concerten waarin Amerikaanse en Europese rootsmuziek met één stem spreken. In zijn unieke benadering combineert Gambetta energieke grooves met gepassioneerde melodieën, waardoor hij bronnen uit verschillende tijden, perioden en plaatsen nieuw leven inblaast. Daarnaast verrijkt de originele muziek die hij componeert traditionele rootsmuziek met hedendaagse invloeden.
Biografie
In 1985 bezocht hij voor het eerst de Verenigde Staten. In 1988 keerde hij terug om door het land te reizen met de eerste beschikbare digitale DAT-recorder van Sony. Het lukte hem om 12 van de meest bewonderde gitaristen uit het Amerikaanse bluegrass- en folkgenre te ontmoeten en een verzameling duetten met hen op te nemen, waaronder Norman Blake, Mike Marshall, Charles Sawtelle, John Jorgenson en David Grier.
In 1989 stak Beppe Gambetta het “IJzeren Gordijn” over om op te treden op het Porta Festival in Tsjecho-Slowakije. Daar voelde hij de revolutionaire golf die zich in die dagen ook via de muziek uitte. Bij die gelegenheid begon hij een belangrijke samenwerking met de Amerikaanse banjomaster Tony Trischka.
In de jaren 90 begon Gambetta regelmatig te toeren met de Amerikaanse gitaarlegende Dan Crary (eerst in Europa en daarna in de VS en Australië). Crary introduceerde hem bij de organisatoren van het Walnut Valley Festival in Winfield, Kansas, een belangrijk gitaarevenement en de thuisbasis van prestigieuze gitaarwedstrijden. Gambetta’s optredens in Winfield openden de deur naar een vaste plek in het Amerikaanse festivalcircuit.
In 1993 ontmoette hij Gene Parsons, voormalig lid van de legendarische folkrockband The Byrds, met wie hij ging samenwerken. Parsons speelde mee op Gambetta’s eerste solo-CD in Amerika, “Good News From Home” (1995), uitgebracht op het destijds vooraanstaande folk- en Keltische label “Green Linnet”. Op dit album begon Gambetta zijn liefde voor Amerikaanse rootsmuziek te vermengen met elementen uit de Europese traditie. Hiermee oversteeg hij zijn imago van louter een virtuoze bluegrass-picker om een eigen multinationale stijl te creëren.
Aan het eind van de jaren 90 startte hij een project om onderzoek te doen naar de vergeten muziek van de Italiaanse snaarvirtuozen rond de eeuwwisseling. Hij richtte zich op het doen herleven van de muziek en het herbouwen van de instrumenten van de legendarische Genuese harp-gitarist Pasquale Taraffo (1887-1937). Dit werk leidde tot de opname van twee CD’s: “Serenata” (1997) en “Traversata” (2001).
Hij heeft zijn onderzoek voortgezet in het voetspoor van muzikanten en migratiestromen, wat tot op heden heeft geleid tot producties over de Italiaanse ‘revival’ in Europa, de VS en Argentinië.
In 2001 startten Beppe Gambetta en zijn vrouw Federica Calvino Prina de “Beppe Gambetta Acoustic Nights”, een jaarlijkse concertreeks die telkens verschillende internationale topmuzikanten samenbrengt rond een speciaal muzikaal thema. De optredens vinden elk voorjaar gedurende drie of vier opeenvolgende avonden plaats in het Teatro Ivo Chiesa (Teatro Nazionale) in Genua, dat 1000 plaatsen telt. Deze avonden zijn uitgegroeid tot een van de meest vooraanstaande evenementen in de Europese muziekscene en worden regelmatig uitgezonden door de Italiaanse nationale radio (RAI Radio 3).
Van 2002 tot nu heeft Beppe Gambetta zich voornamelijk gericht op zijn solocarrière. Hij toert constant en verbindt op natuurlijke en naadloze wijze de kusten van twee continenten, Europa en Amerika. Ondanks de tussenliggende oceaan creëert hij een muzikale fusie waarin Amerikaanse rootsmuziek en de Ligurische traditie, emigratieliederen en folkballades, staalsnarige gitaren en vintage harpgitaren niet alleen naast elkaar bestaan, maar ook op elkaar inwerken. Zo weeft hij een diepe dialoog die wars is van elke starre classificatie.
Op 23 april 2019 kreeg Beppe de titel “Ambassadeur van Genua voor de Wereld” uitgereikt door de burgemeester van Genua, Marco Bucci, om de volgende reden:
“Beppe Gambetta heeft talloze bruggen geslagen tussen Genua en de Amerika’s, waarbij hij de rijke cultuur van zijn geboortestad combineert met de schoonheid van Amerikaanse roots en in zijn composities hedendaagse invloeden toevoegt aan de tradities die hij beheerst. Hij is een ware ambassadeur van de Genuese cultuur geweest in al zijn studies, producties en optredens.”
Met zijn 14e CD (Where The Wind Blows, Borealis Records, Canada 2020) ontpopte Beppe Gambetta zich niet alleen als een meestergitarist, maar ook als een nieuwe songwriter met veel gevoel, wijsheid en volwassenheid. Where The Wind Blows is een verzameling liedjes en melodieën, allemaal geschreven, gearrangeerd en uitgevoerd door Beppe, met de buitengewone medewerking van de Amerikaanse bassist Rusty Holloway en percussionist Joe Bonadio. De titeltrack van de CD, “Dove Tia O Vento”, was finalist in de categorie “Beste Lied” bij de Italiaanse Premio Tenco 2020.
De nieuwe release uit 2024, Terra Madre (Moeder Aarde), is een muzikale sleutel die de wereld opent van verhalen en dromen over de moederlanden van oneindige mogelijke routes, en de kreten van pijn en hoop die daaruit opstijgen. De plaat verweeft de ervaring en wijsheid van een vijftigjarige carrière. Het werk wordt verder verrijkt door de deelname van internationaal gerenommeerde gasten uit verschillende muziekgenres. “Vaders” van de akoestische muziek zoals het Amerikaanse mandoline-icoon David Grisman, akoestische gitaarpionier Dan Crary en de gevierde bluegrass- en Americana-songwriter Tim O’Brien verlenen hun talent aan het project.
Extra dimensies worden toegevoegd door de aanwezigheid van de New Yorkse avant-garde drummer/percussionist Joe Bonadio, de veelzijdige akoestische jazz-harmonicaspeler Howard Levy en de zeer populaire bassist Travis Book uit de wereld van de “Newgrass” jambands.